Nederland eerst

Nederland moet zelf de regie terugkrijgen over migratie. We kunnen niet onbeperkt mensen blijven opvangen zonder rekening te houden met de beschikbare woningen, zorg, onderwijs, veiligheid en draagkracht van onze samenleving.

Ons uitgangspunt is helder: geen nieuwe asielinstroom van buiten Europa, met een afzonderlijke beoordeling van uitzonderlijke humanitaire situaties en onze internationale verplichtingen. We willen migratiebeleid dat gericht is op wat Nederland nodig heeft.

• Arbeidsmigranten zijn welkom wanneer ze aantoonbaar bijdragen aan sectoren waar Nederland mensen nodig heeft, onder eerlijke arbeidsvoorwaarden.
• Er moet strenger worden gecontroleerd op uitbuiting, schijnconstructies en werkgevers die buitenlandse werknemers onder slechte omstandigheden laten werken.
• Illegaal verblijf moet effectief worden aangepakt, met uitvoerbare terugkeerprocedures en respect voor geldende rechtswaarborgen.
• De overheid moet jaarlijks inzichtelijk maken hoeveel migratie kost, hoeveel mensen aan het werk gaan, wat de gevolgen zijn voor huisvesting en welke resultaten het beleid oplevert.
• Integratie moet gericht zijn op de Nederlandse taal, kennis van de samenleving, werk en naleving van de wet.

Asiel, arbeidsmigratie en studiemigratie zijn verschillende categorieën en moeten afzonderlijk worden beoordeeld. Zo voorkom je dat mensen die vluchten voor vervolging automatisch op één hoop worden gegooid met mensen die hier komen werken.

Ons doel is niet om mensen op afkomst te beoordelen, maar om een migratiebeleid te voeren dat uitvoerbaar is en past bij de capaciteit van Nederland.

Onderwijs moet kinderen voorbereiden op het leven in een moderne, vrije samenleving. Scholen moeten kennis overdragen, kritisch denken stimuleren en kinderen leren omgaan met mensen die anders denken of leven.

Wij kiezen voor een volledig seculier openbaar onderwijssysteem. Religieuze overtuigingen mogen thuis en binnen religieuze gemeenschappen worden beleefd, maar de school moet geen instrument zijn om religieuze leerstellingen aan kinderen over te dragen.

• Alle scholen worden openbaar, seculier en toegankelijk voor leerlingen met uiteenlopende achtergronden.
• Leerlingen worden zoveel mogelijk gemengd, zodat sociale, religieuze en culturele groepen elkaar leren kennen.
• Er komt een stevig curriculum met taal, rekenen, geschiedenis, wetenschap, burgerschap, digitale vaardigheden en financiële basiskennis.
• Leerlingen leren onderscheid maken tussen wetenschappelijk bewijs, persoonlijke overtuigingen, meningen en onbewezen beweringen.
• Onderwijs mag geen aantoonbaar onjuiste informatie als wetenschappelijk feit presenteren. Tegelijk moet er ruimte zijn om gevestigde opvattingen kritisch te onderzoeken.
• Biologie, menselijke ontwikkeling, genderidentiteit en maatschappelijke discussies worden feitelijk en leeftijdsgeschikt behandeld. De overheid schrijft geen ideologische overtuiging voor, maar zorgt voor onderwijs dat op kennis en bewijs is gebaseerd.
• Scholen besteden meer aandacht aan praktische vaardigheden, techniek, vakopleidingen en voorbereiding op werk.

Het doel is een generatie die zelfstandig leert denken, feiten kan controleren en niet afhankelijk is van religieuze leiders, politieke propaganda of sociale media om de wereld te begrijpen.

Feitelijke context: artikel 23 van de Nederlandse Grondwet beschermt momenteel de vrijheid van onderwijs, waaronder religieuze scholen. Het afschaffen daarvan vraagt dus om een ingrijpende grondwetswijziging.

Een samenleving waarin mensen bang zijn om over straat te lopen, hun kinderen niet veilig kunnen laten spelen of niet durven te melden dat ze seksueel zijn misbruikt, functioneert niet goed.

Wij willen een veiligheidsbeleid waarin preventie, opsporing, berechting en bescherming van slachtoffers samenkomen.

• Meer politiecapaciteit op straat en in wijken waar de criminaliteit hoog is.
• Meer recherchecapaciteit voor geweld, seksueel misbruik, mensenhandel en georganiseerde criminaliteit.
• Snellere behandeling van strafzaken, zonder de kwaliteit van het onderzoek of het recht op verdediging op te offeren.
• Zwaardere en consequente straffen voor ernstige gewelds- en zedenmisdrijven.
• Betere bescherming van slachtoffers en getuigen, met toegankelijke psychologische en juridische hulp.
• Strengere controle op veroordeelde daders wanneer het risico op herhaling dat rechtvaardigt.
• Meer aandacht voor recidive, zodat de overheid kan beoordelen welke maatregelen daadwerkelijk voorkomen dat iemand opnieuw slachtoffers maakt.

Seksueel geweld en kindermisbruik

Seksueel misbruik van kinderen en verkrachting behoren tot de ernstigste misdrijven. De bescherming van slachtoffers moet zwaar wegen bij de strafmaat.

Ons voorstel is om de zwaarste straffen voor deze misdrijven opnieuw te beoordelen en een maatschappelijk debat te voeren over de mogelijkheid van lijfstraffen, waaronder amputatie in de meest ernstige gevallen.

Daarbij moeten de juridische en ethische gevolgen expliciet worden besproken. Lichamelijke verminking is onomkeerbaar en kan niet worden teruggedraaid als later blijkt dat iemand onschuldig is veroordeeld. Ook moet worden onderzocht of zulke straffen daadwerkelijk meer slachtoffers voorkomen dan een hogere pakkans, snelle berechting en langdurige opsluiting.

De basis blijft: een slachtoffer moet serieus worden genomen, een dader moet op basis van overtuigend bewijs worden veroordeeld en de overheid moet voorkomen dat nieuwe slachtoffers worden gemaakt.

Het huidige drugsbeleid moet worden beoordeeld op concrete resultaten: volksgezondheid, verslaving, criminaliteit en de invloed van criminele organisaties.

Ons uitgangspunt is dat beleid niet alleen moet draaien om verbieden en straffen, maar vooral om het verminderen van maatschappelijke schade.

• Onderzoek naar gereguleerde verkoop van bepaalde drugs onder strenge voorwaarden, met leeftijdsgrenzen, kwaliteitscontroles en duidelijke waarschuwingen.
• Meer behandelplekken voor mensen met een verslaving, inclusief laagdrempelige hulp en nazorg.
• Preventieprogramma's die gebaseerd zijn op aantoonbare resultaten en niet alleen op angstcampagnes.
• Harde aanpak van gewelddadige drugshandel, witwassen, corruptie, uitbuiting en de productie van gevaarlijke illegale middelen.
• Meer financiële en personele capaciteit voor het oprollen van criminele netwerken en het afpakken van crimineel vermogen.
• Regelmatige evaluatie van de effecten van legalisering of decriminalisering op gebruik, gezondheid, criminaliteit en jongeren.

De gedachte achter regulering is dat je bij bepaalde middelen de illegale markt kunt verkleinen door een gecontroleerd alternatief aan te bieden. Dat is echter geen garantie dat de illegale handel verdwijnt: criminele netwerken kunnen blijven bestaan wanneer ze goedkopere, sterkere of verboden producten aanbieden.

Daarom willen we per middel bepalen welk beleid de minste maatschappelijke schade veroorzaakt. Decriminalisering van bezit voor persoonlijk gebruik is daarbij iets anders dan het legaliseren van productie en verkoop.

Dakloosheid is een zichtbaar probleem dat niet alleen de betrokken mensen raakt, maar ook druk legt op opvang, zorg en openbare voorzieningen.

Ons doel is dat niemand langdurig op straat hoeft te leven wanneer passende hulp beschikbaar kan worden gemaakt.

• Meer tijdelijke en permanente betaalbare woonruimte, waaronder modulaire of containerwoningen die voldoen aan normale veiligheids- en woonkwaliteitseisen.
• Begeleiding bij schulden, verslaving, psychische problemen, werk en het opnieuw opbouwen van een zelfstandig leven.
• Duidelijke afspraken over begeleiding, veiligheid en het gebruik van de woning.
• Een individueel traject met vaste contactpersonen en periodieke evaluaties.
• Bij ernstige overlast, geweld of het weigeren van noodzakelijke veiligheidsmaatregelen kan de overheid passende maatregelen nemen binnen de wet.

We willen niet dat mensen eindeloos tussen straat, opvang en hulpverlening blijven rondgaan. Wie hulp nodig heeft, moet een concreet traject krijgen richting zelfstandigheid.

Het strafbaar stellen van dakloosheid zelf zou echter het risico met zich meebrengen dat mensen worden bestraft voor hun gebrek aan woonruimte. Daarom richten we handhaving op concreet strafbaar gedrag, terwijl huisvesting en begeleiding de kern van de aanpak vormen.

Nederland moet opnieuw beoordelen of het huidige EU-lidmaatschap voldoende aansluit bij onze nationale belangen. Wij willen meer zeggenschap over onze eigen wetten, migratie, begroting en maatschappelijke keuzes. Wanneer Europese regels Nederland onnodig beperken of beleid opleveren dat niet werkt, moet Nederland zich inzetten voor verandering.

• We starten een grondige beoordeling van de kosten en baten van het EU-lidmaatschap.
• We onderzoeken de gevolgen van een Nederlandse uittreding voor handel, banen, prijzen, landbouw, industrie, grenscontroles en veiligheid.
• We willen blijven samenwerken met Europese landen op terreinen waar dat aantoonbaar voordeel oplevert, zoals defensie, criminaliteitsbestrijding, wetenschap en grensoverschrijdende infrastructuur.
• We streven naar handelsafspraken die Nederlandse bedrijven toegang geven tot belangrijke markten.
• We willen dat Nederlandse kiezers meer invloed krijgen op besluiten die rechtstreeks gevolgen hebben voor hun dagelijks leven.

Als hervorming onvoldoende mogelijk blijkt, moet uittreding een serieus te onderzoeken scenario zijn. Dat vraagt om een zorgvuldig plan, inclusief overgangsregelingen en afspraken over de toekomstige samenwerking.

Feitelijke context: artikel 50 van het EU-verdrag voorziet in een procedure voor uittreding. Dat betekent niet dat alle Europese verplichtingen automatisch verdwijnen of dat Nederland na vertrek geen internationale afspraken meer hoeft na te komen.

Iedere vrouw moet zelf kunnen beslissen of zij een zwangerschap wil voortzetten, binnen duidelijke medische en wettelijke grenzen.

• Religieuze overtuigingen mogen niet bepalen welke medische keuzes een vrouw mag maken.
• Toegang tot betrouwbare informatie, anticonceptie en medische begeleiding moet gewaarborgd zijn.
• Abortuszorg moet veilig, toegankelijk en professioneel zijn.
• De grenzen voor zwangerschapsafbreking moeten aansluiten bij medische kennis over levensvatbaarheid, de gezondheid van de zwangere vrouw en de geldende wetgeving.
• Bij ernstige medische complicaties moet er ruimte zijn voor deskundige artsen om snel en zorgvuldig te handelen.

De overheid moet medische beslissingen niet baseren op religieuze voorschriften, maar op wetgeving, medische kennis en de rechten van de betrokken vrouw.

Feitelijke context: in Nederland is abortus in beginsel toegestaan tot het moment waarop de foetus buiten het lichaam levensvatbaar zou kunnen zijn, doorgaans rond de 24e zwangerschapsweek. Daarna gelden bijzondere medische en wettelijke voorwaarden.

Medische behandelingen die gericht zijn op genderdysforie of genderincongruentie moeten zorgvuldig worden beoordeeld op werkzaamheid, risico's, kwaliteit van bewijs en gevolgen op lange termijn.

Wij willen een herbeoordeling van de publieke financiering van genderbevestigende behandelingen. Daarbij moet de overheid kritisch kijken naar de leeftijd van patiënten, de kwaliteit van de diagnostiek, mogelijke bijwerkingen en de langetermijnuitkomsten.

• Geen behandeling zonder zorgvuldige medische beoordeling en geïnformeerde toestemming.
• Onafhankelijke evaluatie van de beschikbare wetenschappelijke gegevens.
• Extra terughoudendheid bij behandelingen van minderjarigen die blijvende lichamelijke gevolgen kunnen hebben.
• Transparante rapportage over resultaten, complicaties en de kwaliteit van de zorg.
• Publieke financiering moet worden beoordeeld aan de hand van medische onderbouwing, zorgvuldigheid en de algemene regels voor vergoeding.

Het voorstel is om publieke vergoeding van genderbevestigende behandelingen opnieuw te beoordelen en waar de onderbouwing tekortschiet, de financiering aan te passen.

Dat is iets anders dan stellen dat alle genderzorg nutteloos is of dat iedereen die deze zorg ontvangt dezelfde medische situatie heeft. De beoordeling moet per behandeling en patiëntengroep plaatsvinden.

De overheid moet geen religie bevoordelen en geen religieuze overtuiging als uitgangspunt nemen voor wetgeving. Iedereen moet vrij zijn om een geloof te hebben, van geloof te veranderen of niet religieus te zijn. Tegelijk moet de staat neutraal blijven.

• Geen structurele subsidies voor religieuze activiteiten of het verspreiden van religieuze leerstellingen.
• Dezelfde transparantie- en verantwoordingsregels voor religieuze en niet-religieuze organisaties.
• Geen publieke financiering voor organisaties die aantoonbaar fraude plegen, geweld aanmoedigen of wettelijke discriminatie toepassen.
• Subsidies voor maatschappelijke diensten worden beoordeeld op concrete resultaten, niet op de religieuze of levensbeschouwelijke identiteit van de aanbieder.
• Religieuze organisaties moeten zich aan dezelfde wetten houden als andere organisaties.

Ook niet-religieuze organisaties moeten aan dezelfde criteria voldoen. Een organisatie die daadwerkelijk maatschappelijke waarde levert, moet niet automatisch worden uitgesloten omdat zij een bepaalde levensbeschouwing heeft.

Het doel is een seculiere staat die burgers gelijk behandelt en publieke middelen verantwoord besteedt.

Nederland moet kritisch beoordelen hoeveel geld naar het buitenland gaat en welke resultaten daarmee worden bereikt. Internationale hulp is geen doel op zichzelf. Het moet duidelijk zijn welk probleem wordt aangepakt, welke resultaten worden verwacht en hoe kan worden vastgesteld of het geld effectief wordt besteed.

• Stop subsidies die geen aantoonbare resultaten opleveren.
• Publiceer per groot programma de kosten, doelstellingen en behaalde resultaten.
• Geef prioriteit aan projecten die aantoonbaar bijdragen aan veiligheid, volksgezondheid, stabiliteit, economische samenwerking of het voorkomen van grote internationale crises.
• Pak fraude en misbruik van hulpgelden aan.
• Beoordeel noodhulp afzonderlijk van langlopende ontwikkelingsprogramma's.

Nederland moet eerst zijn eigen maatschappelijke problemen serieus aanpakken. Tegelijk kan internationale hulp soms ook Nederlandse belangen dienen, bijvoorbeeld door epidemieën te bestrijden, conflicten te voorkomen of economische instabiliteit te verminderen.

De keuze moet daarom gebaseerd zijn op resultaten en nationale belangen, niet op politieke symboliek.

Iedere jongere moet de kans krijgen om verantwoordelijkheid te nemen voor het land waarin hij of zij leeft. We stellen daarom een verplichte maatschappelijke en militaire basisdienst van één jaar voor, voor jongeren rond hun achttiende levensjaar, ongeacht geslacht.

De precieze inrichting moet worden afgestemd op de behoefte van Defensie, de beschikbare opleidingscapaciteit en de gevolgen voor studie en werk.

Een mogelijke opzet:

• Basisopleiding: fysieke conditie, discipline, eerste hulp, samenwerken en omgaan met noodsituaties.
• Militaire opleiding: basisvaardigheden op het gebied van veiligheid, communicatie, logistiek en verdediging.
• Specialisatie: enkele maanden opleiding in een functie die past bij de aanleg en behoeften van Defensie.
• Nationale weerbaarheid: leren omgaan met cyberincidenten, overstromingen, grote stroomstoringen en andere crisissituaties.
• Maatschappelijke bijdrage: waar militaire inzet niet passend is, kan een gelijkwaardige civiele dienst worden aangeboden, bijvoorbeeld bij de brandweer, crisisopvang of noodhulp.

De dienstplicht moet jongeren uit verschillende sociale en culturele achtergronden samenbrengen. Ze leren samenwerken, verantwoordelijkheid dragen en bijdragen aan een gezamenlijk doel.

Er moeten passende uitzonderingen en alternatieven zijn voor medische beperkingen en gewetensbezwaren.

Feitelijke context: Nederland kent nog steeds dienstplicht voor mannen en vrouwen, maar de opkomstplicht is sinds 1997 opgeschort. Een verplichte dienst van één jaar zou dus een ingrijpende nieuwe beleidskeuze zijn, waarvoor ook voldoende instructeurs, materieel en opleidingsplaatsen nodig zijn.

Een land kan niet geloofwaardig zeggen dat het overal ter wereld problemen wil oplossen als de eigen inwoners vastlopen in woningnood, armoede, wachtlijsten en een overbelaste zorg.

Onze eerste verantwoordelijkheid is ervoor zorgen dat mensen in Nederland een fatsoenlijk bestaan kunnen opbouwen.

• Meer betaalbare woningen en snellere procedures voor woningbouw.
• Betere toegang tot geestelijke gezondheidszorg en verslavingszorg.
• Minder bureaucratie voor mensen die werken, ondernemen of zorg nodig hebben.
• Meer ondersteuning voor gezinnen die in financiële problemen raken.
• Gerichte hulp voor mensen die tijdelijk niet zelfstandig kunnen functioneren.
• Een strengere aanpak van fraude met uitkeringen, toeslagen en publieke middelen.
• Investeren in vakonderwijs, omscholing en werkgelegenheid.
• Een overheid die jaarlijks rapporteert over concrete verbeteringen in wonen, zorg, veiligheid en bestaanszekerheid.

De overheid moet voorkomen dat mensen jarenlang tussen loketten worden doorgestuurd zonder dat hun problemen worden opgelost. Hulp moet duidelijk, toegankelijk en gericht op resultaten zijn.

Daar staat tegenover dat burgers ook verantwoordelijkheden hebben. Wie kan werken, moet waar mogelijk bijdragen. Wie hulp ontvangt, moet zich houden aan redelijke en wettige voorwaarden. Wie tijdelijk niet kan werken, moet passende ondersteuning krijgen.

Nederland eerst betekent niet dat we iedereen buiten Nederland moeten negeren. Het betekent dat we onze prioriteiten helder stellen en ervoor zorgen dat onze eigen samenleving voldoende sterk is om keuzes te maken.

Om dit programma uit te voeren, is niet alleen een andere koers nodig, maar ook een andere manier van besturen.

• Iedere grote beleidsmaatregel krijgt vooraf duidelijke doelen, een begroting en meetbare criteria.
• Ministers moeten jaarlijks verantwoording afleggen over resultaten en uitgaven.
• Regels die niet werken, moeten worden aangepast of afgeschaft.
• Onafhankelijke controle op overheidsuitgaven en corruptie wordt versterkt.
• Burgers moeten eenvoudig kunnen zien welke beloften zijn nagekomen en welke niet.
• Belangrijke hervormingen worden openbaar besproken, met ruimte voor kritiek en onafhankelijke journalistiek.

Een sterke overheid is niet een overheid die alles mag. Het is een overheid die bevoegdheden doelgericht gebruikt, verantwoordelijkheid neemt voor fouten en burgers niet laat verdwalen in haar eigen bureaucratie.

Nederland heeft behoefte aan een overheid die prioriteiten durft te stellen, resultaten levert en verantwoordelijkheid neemt. Een overheid die niet wegkijkt bij criminaliteit, niet eindeloos geld uitgeeft zonder resultaat en niet vergeet dat haar eerste taak is om de samenleving waarvoor zij verantwoordelijk is goed te laten functioneren.

Wij willen een land waarin veiligheid vanzelfsprekend is, onderwijs kinderen voorbereidt op de werkelijkheid, de overheid neutraal blijft tegenover religie, publieke middelen zorgvuldig worden besteed en burgers weten waar ze aan toe zijn.

We willen migratie beheersbaar maken, nationale zeggenschap versterken en internationale samenwerking beoordelen op haar daadwerkelijke waarde. We willen investeren in weerbaarheid, sociale samenhang en een overheid die problemen oplost in plaats van ze voor zich uit te schuiven.

Dat vraagt om stevige keuzes, open debat en eerlijke verantwoording. Geen enkele maatregel mag worden vrijgesteld van kritisch onderzoek, ook niet wanneer die populair is.

Nederland moet weer een land worden waarin de overheid doet wat nodig is, burgers verantwoordelijkheid nemen en beleid wordt beoordeeld op resultaten. Eerst de basis op orde. Dan bouwen aan de toekomst.